Also known as ''Too Small to Celebrate'' or ''Too Small for Celebration''. English version below.

NL ~

Het was nog maar zeven uur in de ochtend, maar de tienjarige wolf Arzura was al klaarwakker. Voorzichtig sloop ze langs de trap naar beneden, en duwde de kamerdeur open. Ze schrok, want de deur maakte een hard, krakend geluid. Haar ouders lagen nog te slapen. Die wilde ze niet wakker maken! Nog niet. In een hoek van de woonkamer zag Arzura een grote sparreboom staan, compleet met kerstballen en heerlijke kerstkransjes aan iedere kant. Na stiekem alvast met één van haar blauwe klauwtjes een kransje van een tak te hebben gepakt, keek Arzura neer en zag iets bij de boom staan dat was verpakt in rood, geel en donkerblauw pakpapier. Eraanvast zat een kaartje met daarop een naam die Arzura zich vaag kon herinneren -- ''Lay, the Diapered White Wolf''. Zonder alteveel herrie te maken, scheurde ze het pakpapier van het cadeau. Op dat moment merkte Arzura dat er een heleboel fonkelende sterretjes om haar heen verschenen die haar insloten. Ze besloot nog een kransje uit de boom te pakken. Arzura greep met een klauw naar het dichtstbijzijnde kransje, en ze moest haast op haar achterpoten staan om erbij te kunnen. Dat was vreemd! Net kon ze er gewoon bij. ''Huh...!'' fluisterde Arzura verrast, en ze moest zich inhouden om niet te gaan roepen. ''W-Waarom is die boom opeens zo gróót...?'' Het kransje had ze nu te pakken, maar toen viel ze pardoes voorover. Ze krabbelde overeind, pakte het kransje op en liep terug naar haar cadeau. Nu zag ze wat erin zat -- een zacht pakket in een kleur waarvan Arzura niet zeker wist of het nou blauw, turquoise of groen was. Ook dit pak wist ze -- al dan met enige moeite -- open te rijten. In het pak zaten allemaal dikke, witte broekjes. ''M-Maar... die zijn toch niet voor... míj bedoeld?'' vroeg Arzura zich af, ''ik ben toch geen...'' Toen ging ze zitten, nam één van de witte broekjes uit het pak en trok allebei haar achterpoten er één voor één doorheen. ''...p-peuter...?'' piepte ze met een zacht, licht stemmetje. Haar poten staken wel door beide pijpen van het broekje, maar het katoen raakte nauwelijks haar lichaam. Haar staart, die inmiddels ook een stuk korter en minder dik was, wist niet eens door de achterkant van het broekje naar buiten te komen. ''L-Lay...'' fluisterde Arzura zwak, ''...is ...is dit jouw geschenk? Een tweede jeugd...?'' Het was even stil terwijl ze naar het kaartje keek waarop de afzender vermeld stond. Plots hoorde Arzura gestommel bovenaan de trap, en ging de kamerdeur verder open. ''Wat is dat toch allemaal voor lawa-...'' Vóór haar stond Mandelie, haar moeder, die met stomheid geslagen naar haar dochter keek. Vol schaamte verborg de kleine blauwe wolf haar gezicht achter het katoen van het broekje, haar pootjes onrustig op en neer trappend aan beide kanten. ''...m'n meisje...'' zei Mandelie, ''Arzura toch. Héé, kom 'ns hier... Kom eens naar mama toe'' De kleine blauwe welp kroop langzaam op Mandelie af, en werd door haar twee warme poten opgetild. Even instinctief als Arzura tegen haar op wilde klimmen, ging Mandelie zitten en nam haar kleine dochtertje in haar poten om haar te knuffelen. ''...lui-eh... ...p-pak... ...ennik... kw-womp totteh... peu-teh...'' brabbelde Arzura. '' 't Is al goed, kind'' troostte Mandelie, en ze stond op. Ze nam Arzura zorgvuldig bij haar nekvel in de mond en nam haar mee naar de hal, de trap op. Ze sprak fluisterend tegen haar dochtertje: ''Maar die luierbroekjes die jij van Lay gekregen hebt, die pas jij niet meer nu, hé'' ''M-hm...'' antwoordde Arzura. ''Laten we kijken of we op zolder nog wat voor je hebben liggen'' zei Mandelie, terwijl ze met haar dochtertje de zoldertrap op begon te klimmen, ''ik geloof dat ik nog wel wat luiers van maatje 3 bewaard heb, van toen je klein was...''

EINDE

GB ~

It was only seven in the morning, but ten-year-old wolf Arzura was already wide awake. Cautiously she crept down the stairs and pushed open the room door. She was shocked, because the door made a loud, creaking noise. Her parents were still asleep. She didn't want to wake them up! Not yet. In one corner of the living room, Arzura saw a large spruce tree, complete with baubles and delicious Christmas wreaths on each side. After sneaking a wreath from a branch with one of her blue claws, Arzura looked down and saw something by the tree that was wrapped in red, yellow and dark blue wrapping paper. Attached to it was a card with a name Arzura vaguely remembered - "Lay, the Diapered White Wolf." Without making too much noise, she tore the wrapping paper off the gift. It was then that Arzura noticed that a lot of sparkling stars appeared around her, closing in on her. She decided to take another wreath from the tree. Arzura reached for the nearest sprocket with a claw, and she almost had to stand on her hind legs to reach it. That was weird! She could just barely reach it. "Huh ...!" Arzura whispered in surprise, and she had to hold back not to shout. "W-Why is the tree so big all of a sudden...?" She had the wreath now, but then she fell straight over. She scrambled to her feet, picked up the wreath, and walked back to her present. Now she saw what was inside - a soft package in a color that Arzura was not sure whether it was blue, turquoise, or green. She managed to rip this package open, but not without some struggling. The package was full of thick, white pants. "B-But... they aren't meant for... me, right?" Arzura wondered, "I'm notta..." Then she sat down, took one of the white pants out of the package and pulled both her back legs through it one by one. "...t-toddleh...?" she squeaked in a soft, light voice. Her paws went through both legs of the pants just fine, but the cotton barely touched her body. Her tail, which had also become a lot shorter and less thick by now, couldn't even come out through the tiny back hole of the pants. "L-Lay...", Arzura whispered weakly, "...is ...is this your gift? A second childhood...?'' There was a moment of silence as she looked at the card that stated the sender. Suddenly Arzura heard a thumping at the top of the stairs, and the room door opened further. "Just what is all that noise downstai-..." Before her stood Mandelie, her mother, looking at her daughter in astonishment. In shame, the little blue wolf hid her face behind the cotton of the pants, her paws troubled up and down on both sides. "...my girl...", said Mandelie. "Arzura. Hey, come here... Come to Mommy…" The little blue cub slowly crept over to Mandelie, being lifted by her two warm forepaws. As instinctively as Arzura wanted to climb up against her, Mandelie sat down and took her little daughter in her paws to hug her. "...dia-peh... ...p-package... ...an’ I... sh-shwunk to a... toddleh...", Arzura babbled. "It's all right, child," consoled Mandelie, standing up. She carefully mouthed Arzura by the scruff of the neck and took her into the hall, up the stairs. She spoke in a whisper to her daughter: "But those nappy pants Lay gave you, you don't fit them anymore, huh?" "M-hm...," Arzura replied. "Let's see if we have anything in the attic for you," said Mandelie, as she started climbing the attic stairs with her daughter, "I think I kept some size 3 nappies up there since the time you were little...''

THE END