This time we are going to leave Ornithodea alone, as I would like to present to you a character whom I have developed for another world, which is set in quasi-medieval fantasy. Please welcome Kalderan, a dragon knight who is a leading character of stories that I have written, and will write, about this world. :)

The art is drawn by  Zegnai. Thanks a lot! You may find the original here: https://www.furaffinity.net/view/44982774/

Full name: Kalderan of the clan Zyrekhen, the son of Kordyran
Species/race: draconian, red
Gender: male
Age: 63 years (human equivalent: ca. 26 years)
Citizenship: currently none
Religion: “it is complicated”
Profession: dragon knight


Kalderan has mastered wielding his sword to the point where he is exceptional. Draconians are extremely strong in comparison to other races, and he is not an exception. Apart from this, he has put great effort in acquiring an element of finesse to his fighting. He is also in possession of deadly fangs and claws, but perceives himself as a civilised warrior who avoids using them when he is able to use something more efficient. Even so, he supports himself in battle with his tail, which is also intended to do harm. On top of that, he is extremely agile in the air. It would seem that he would not be able to carry his powerfully built but heavy body, however, thanks to a magical element, possessed by every draconian, he is brilliant in aerial battles. The same applies to swimming.

Once the draconian could belch fire, but he must have taken a special substance that was prepared by alchemists. During his exile, he has not as yet met anybody who was able to enable him to regain that ability.

As someone who has spent much time away from civilisation, Kalderan can hunt and flay animals, as well as find shelter. When he lived in Iklestria, he learnt to read and write, which is unusual for a knight. Currently, though, he cannot make use of this ability. He has mastered, however, a language which is used by people on the continent where he came after leaving his homeland. He owes it, among other things, to a human mage with whom he became acquainted; the mage is interested in the history and culture of draconians, and has helped Kalderan to adapt himself to his current situation.

The dragon knight is forced to live beyond Iklestria, the kingdom of draconians which fell victim of a total war, and from which he had to flee in order to survive. His personality has undergone change throughout the twelve years of his exile. At first, he avoided contact with others at all costs, and later, as a result of prolonged loneliness, he began to talk to himself. Currently, he tries to become acquainted with each person whom he meets, and who will not want to run away from him screaming. Additionally, draconians are not known on the continent at all, which only strengthens racial prejudice, not only from humans. However, Kalderan has not become discouraged, because he is aware of his situation, and he wants to put more effort into making contact with others, just in order to prevent him from going mad. He is pleased to familiarise himself with each new person, as he loves to talk to others. Though he had developed aristocratic manners as a representative of the nobility, he has forgotten some of them, so he sometimes appears to be uncouth. On the other hand, he still sometimes happens to talk to himself, especially when he ponders something.

The exile in Kalderan also made him find a purpose in his life. As a model dragon knight who trained himself to guard his kingdom, he decided to protect everybody who needs it. At the beginning, he was just flying over realms and helping those whom he met on occasion, but later he commenced to engage in various activities for remuneration. He mainly hunts monsters who have an inner magical element, and they are so unpredictable that they can do harm to others. He is sometimes recruited to more prosaic tasks where his abilities can be useful.

In general, Kalderan is friendly and eager to make sacrifices but also of a nervous disposition. Despite being easy-going, he is very attached to his tradition. Though he is not sure himself if he still believes in any gods, he does not tolerate scoffing at symbols he considers important. He finds his scale cuirass one of such symbols, and he leaves this element of armour very rarely. He treats all cases when anyone doubts his sense of honour as a calumny, and he will forgive nobody who insults him openly. Moreover, due to the fact of the presence of his magical element, the draconian can become furious in specific circumstances, and is a danger to everybody he meets. Then, obviously, it will be wise to get out of his way.

* * *

Tym razem zostawiamy Ornitodeę, ponieważ chciałbym zaprezentować Wam postać, którą wymyśliłem na potrzeby innego świata, osadzonego w realiach quasi-średniowiecznego fantasy. Powitajcie smoczego rycerza Kalderana, sztandarowego bohatera tekstów, które pisałem (i zamierzam jeszcze napisać) w tym świecie. :)

Autorem rysunku jest  Zegnai. Ślicznie dziękuję! Oryginał znajduje się tutaj: https://www.furaffinity.net/view/44982774/

Pełne miano: Kalderan z klanu Zyrekhen, syn Kordyrana
Gatunek/rasa: smokowiec, czerwony
Płeć: męska
Wiek: 63 lata (ludzki odpowiednik: ok. 26 lat)
Obywatelstwo: obecnie żadne
Wyznanie: „to skomplikowane”
Profesja: smoczy rycerz


Kalderan znakomicie opanował władanie mieczem. W porównaniu do innych ras smokowcy są niezwykle silni i smoczy rycerz nie jest tutaj wyjątkiem, a mimo to dokłada on dużych starań, aby walczyć finezyjnie. Dysponuje też ostrymi kłami i pazurami, ale jako że postrzega siebie jako cywilizowanego wojownika, unika korzystania z tych atrybutów, gdy tylko może posłużyć się czymś skuteczniejszym. Mimo to w walce wspomaga się ogonem, którym również potrafi zrobić krzywdę. Jest poza tym wyjątkowo dobrym lotnikiem. Wydawałoby się, że swojego potężnie zbudowanego, ale ciężkiego ciała nie będzie w stanie unieść, ale dzięki pierwiastkowi magicznemu, który ma w sobie każdy smokowiec, świetnie się sprawdza w powietrznych starciach. Podobnie rzecz ma się z pływaniem.

Niegdyś smokowiec był w stanie ziać ogniem, ale w tym celu musiał zażywać specjalnej substancji przygotowywanej przez alchemików. W okresie tułaczki nie spotkał jeszcze nikogo, kto by mógł pomóc mu odzyskać tę umiejętność.

Jako ktoś, kto spędził sporo czasu z dala od cywilizacji, Kalderan potrafi upolować i oporządzić zwierzynę, a także znaleźć schronienie. W czasach, gdy żył w Iklestrii, nauczył się też czytać i pisać, co jest nietypowe dla rycerza. Obecnie jednak umiejętność ta mu się nie przydaje. Zdołał za to przyswoić sobie język, którym ludzie posługują na kontynencie, gdzie trafił po opuszczeniu ojczyzny. Zawdzięcza to m.in. znajomemu ludzkiemu magowi, interesującemu się historią i kulturą smokowców oraz pomagającemu Kalderanowi odnaleźć się w sytuacji.

Smoczy rycerz jest zmuszony żyć poza Iklestrią – królestwem smokowców, które padło ofiarą wojny totalnej i z którego sam musiał uciekać, by ocalić życie. Przez dwanaście lat tułaczki osobowość mu się zmieniała. Najpierw za wszelką cenę unikał styczności z innymi, a później – w wyniku przedłużonej samotności – zaczął rozmawiać sam ze sobą. Obecnie zaś próbuje zawierać znajomość z każdym, kogo napotka i kto nie będzie chciał uciekać od niego z krzykiem. W dodatku na kontynencie smokowcy nie są w ogóle znani, co tylko potęguje uprzedzenia rasowe, nie tylko ze strony ludzi. Kalderan jednak się tym nie zraża, ponieważ zdaje sobie sprawę ze swojego położenia, a ponadto chce nawiązywać znajomości z innymi, żeby nie oszaleć. Cieszy się przy tym z poznania każdej nowej osoby, ponieważ uwielbia rozmawiać z innymi. Choć jako przedstawiciel warstwy szlacheckiej wyrobił w sobie arystokratyczne maniery, części z nich zdążył pozapominać, więc niekiedy wychodzi na nieokrzesanego. Nadal przy tym zdarza mu się mówić do siebie, zwłaszcza gdy się nad czymś zastanawia.

Tułaczka sprawiła też, że Kalderan musiał znaleźć sobie cel w życiu. Jako przykładny smoczy rycerz, który szkolił się, by bronić królestwa, postanowił, iż będzie chronił wszystkich potrzebujących. Początkowo po prostu przelatywał nad krainami i pomagał napotkanym przy okazji osobom, a dopiero później zaczął parać się różnymi zajęciami za wynagrodzenie. Przede wszystkim poluje na zawierające w sobie pierwiastek magiczny potwory, które są tak nieprzewidywalne, że potrafią wyrządzić innym krzywdę. Najmuje się niekiedy do bardziej prozaicznych zadań, tam gdzie jego umiejętności mogą się przydać.

Ogólnie Kalderan jest osobą przyjacielską i skorą do poświęceń, ale także nerwową. Pomimo swobodnego sposobu bycia jest bardzo przywiązany do tradycji. Choć sam już nie jest pewien, czy jeszcze wierzy w jakichkolwiek bogów, nie toleruje szydzenia z symboli, które uważa za ważne. Za jeden z takich symboli uważa kirys łuskowy; bardzo rzadko zresztą się z nim rozstaje. Wszelkie próby podawania w wątpliwość jego poczucia honoru również traktuje jako potwarz i nie zamierza darować nikomu, kto jawnie go obraża. Ponadto obecność pierwiastka magicznego sprawia, że w określonych sytuacjach smokowiec potrafi wpaść w szał i zabijać wszystko, co napotka na drodze. W takich sytuacjach, rzecz jasna, należy nie wchodzić mu w paradę.